Op verplaatsing… De Breugelroute.

Zondag 9 augustus 2008.


Nog steeds in verlof. Om ons niet teveel te moeten haasten kiezen we voor een tocht niet te ver weg. De Breugelroute rond en door Dilbeek. Veel vind ik over deze route niet terug. De 3 klassieke fietsbloggers Dj!no, De Leuke fietser en Tour de Frans geven voor deze route verstek.  Ook een track kan ik niet vinden. Nu dan wagen we het er maar zo op. Het is wat avontuurlijker.

Via de E’40 zijn we snel in Dilbeek waarvan het nog een zucht tot Sint-Anna-Pede is.

We parkeren ons tegenover het estaminet de Ster. Deze doening zet meteen de toon het kan zo uit een schilderij van Breugel komen.

Ook dorpskerkje te midden van het zomerse groen voldoet aan de Breugelnormen.

We klimmen al meteen flink omhoog om op de hoogte van de Luizenmolen in Neerpede (Neerpede????) te komen. We hebben er een ver zicht op de omgeving.  Een omgeving met de ring en de opdoemende flatgebouwen uit de Brusselse rand. Nee dan maar gauw verder.

Laverend door woonwijken, meteen niet om wild van te worden komen we op de Sint-Pieterskerk uit. Op een terrasje kaarten enkele plaatselijke wielertoeristen na. Veerle krijgt van hen het aanbod mee te rijden in hun B-ploeg. Met de opmerking dat dit de B-ploeg wel eens veel zweet zou kunnen kosten nemen we afscheid van die leuke bende.

Volgende halte brouwerij Timmermans. Gekende lambikbrouwerij.

We verlaten het centrum van Itterbeek en kruisen de Ninoofse steenweg. Vandaag zondag is deze vrij kalm, op andere (week)dagen is dit een drukke verkeersader richting Brussel. Bij dit klein boerderijtje is er een poelproject van de gemeente Dilbeek.

Deze villa kruist onze lens ter hoogte van de Bodegemstraat.

Juist als ik tegen een toevallige fietser opper dat deze route veel woonwijken aandoet duikt de rit de velden in.

Even langs de bruine Lieve heer. Deze plastische geloofsuitdrukking is op en top Breugel. Ne mens houdt het niet voor mogelijk, puur erfgoed moet zeker beschermd worden.

Nu we het toch over erfgoed hebben, wat gedacht van dit hoppeveld één van de weinige die onze streek sieren. Vroeger stond het hier vol.

De tocht voert ons verder door de velden maar voert ons langzaam maar zeker een lange, stevige klim voor de pedalen. Deze krachtinspanning eindigt op het kerkplein voor de Sint Rumoldiskerk in Schepdaal.

Nu gaat het via mooie veldwegen, over stevige heuvels naar Sint-Gertrudis-Pede met zijn zo typische kerkje.

Wat het Breugeliaanse van deze tocht betreft naderen we nu het toppunt. De watermolen van Sint-Gertrudis-Pede. Een prachtlocatie. Terwijl ik aan één van de tafeltjes bijschuif en van een lekker kriek van Girardin geniet, gaat Veerle met haar fototoestel aan de slag.

Zowel aan het molengedeelte als het interieur van het woonhuis-drankgelegenheid heeft ze een flinke klus.

De werking van de molen wordt uitgelegd door vrijwilligers van het Dilbeeks erfgoed.

Even later zijn we terug op weg. Ook aan deze huifkar kan Veerle niet weerstaan, die dient vereeuwigd.

De Breugelroute voert ons verder door velden en over vrij pittige heuvels. Alzo bereiken we het mooie Gaasbeek.

Vanop zo’n pittige heuvel verschijnt het kasteel van Gaasbeek. Ook deze keer komen we er niet toe dit prachtig kasteel te bezoeken.

Een veld vol Brabantse trekpaarden.

Ook mooi samen deze koeien.

Dan weer een prachtige witte hoeve(Hof ter Rammeken een paardepension). We zijn weer in de tijd van Breugel aangeland.

We scheren langs Sint-Laureins en deze koppige ezels.

Om aan te komen in Oudenaken met haar mooie hoge Sint-pieterkerk.

Tot zelfs de wegwijzers zo verloren in de velden ademen de tijdsgeest van Breugel.

Terug in 2009.

Het kerkje van Sint-Pieters-leeuw. Denk de verkeersborden weg en je bent terug in de 16de eeuw.

Moderne kunst aan de zuunbeek. Deze tocht schuwt de contrasten niet.

Aan de overkant het vredige en mooie Volsembroek.

Nu nemen we richting Vlezenbeek, dit langs een leuke veldweg.

We passeren de witte hoeve en besluiten te stoppen om er iets te eten. Daar hebben we achteraf wel wat spijt van. De versnaperingen zijn er vrij duur en stellen niet veel voor.  We hadden dan ook gans het terras voor ons alleen. Nochtans een prachtige locatie.

Dan maar verder.

Indrukwekkend, vooral zo in deze rustige streek, een spoorwegviaduct die volop hersteld wordt.

Het viaduct luidt meteen het einde van deze 45km lange tocht in.
Deze tocht roept tegenstrijdige gevoelens bij ons op. Vanuit Sint-Anna-Pede begint het allemaal wat saai. Woonwijken, drukke verkeerswegen brengen ons niet direct in vervoering. Maar de lange klim naar Schepdaal brengt verandering. Het landschap wordt landelijker. De verschillende klimmetjes geven prachtige vergezichten. Ga ook eens langs op de site van het Dilbeeks erfgoed. http://www.dilbeekserfgoed.be/ plan een fietstocht tijdens één van de maaldagen. Steeds zondag en dus rustige wegen. Het is even dubben, maar de goede bewegwijzering en berijdbare wegen brengen de score voor deze tocht op 8/10.

Van Bredene naar Blankenberge. (Beaufort03-deel3)

Donderdag 7 augustus 2009


De zomervakantie is halfweg. Na een drukke juli-maand hebben we nu wat verlof ingelast. Vandaag wordt er een gooi gedaan naar de hoogste temperatuur. Aan de kust zou het allemaal wat minder moeten zijn. Dus lijkt de moment aangekomen om de draad met onze “Beaufort03-saga” opnieuw op te nemen.

Om de rush naar de kust voor te zijn , we zullen niet alleen zijn om er wat koelte te zoeken, vertrekken we omstreeks 8u30. De rit gaat vrij vlot en iets voor 10u zoeken we een plaatsje in de omgeving van de Spuikom van Oostende.

Tussen de Sint-Antoniuskerk en…

de watertoren vinden we in de vuurtorenwijk een plaatsje voor ons A-ken.

Veerle kiekt dit beeld van een wachtende vissersvrouw. She knows the feeling.

Bleu je veux.

We starten waar we vorige keer halt hielden. In de vissershaven van Oostende. Dit is niet voor niets. De vissershaven was een echte ontdekking voor ons. Tip voor wie de drukte in Oostende even beu is, kom hier eens die aparte sfeer opsnuiven.

Op weg naar knooppunt 3, inderdaad ook voor deze beaufort03-episode zijn de knooppunten een prima leidraad . Juist na de vissershaven loopt er een breed pad over de dijk. Wie van wat kalmte houdt, zal het hier wel appreciëren. Weliswaar onbewaakt, maar o zo  rustige stranden.

Veel minder rustig is het op de stranden van Bredene.  Het mooie weer trekt massa’s toeristen naar het strand.  In deze drukte stuiten we op “Unhabitat-1” van Ruby Sterling (USA). Ik vind het leuk dat de toeristen zich rond het kunstwerk nestelen en er zich verder niet veel van aantrekken. Om dit werk te vinden moet men even voor Bredene van het knooppuntennetwerk afwijken.  Er dient zo dicht mogelijk langs de kust gereden te worden.

Voor “Metatron” van Louis De Cordier (BE) moeten we even terug. Zo wat in het midden tussen strandtoegang 2 en strandtoegang 3,  geniet dit werk toch van enige rust.

Ook dit vredig tafereel laat geen volkstoeloop vermoeden..

Dit mooie beeld vond een plaatsje op het ruime duinenplein.

Even gluren.

Verscholen in de duinen voor strandtoegang 6, “Albedo” door Niek Kemps (NL).  (de strandtoegangen zijn de sleutels naar de kunstwerken in Bredene) Niek heeft er duidelijk wat meer werk van gemaakt. Het is allemaal wat groter, gedurfder en vooral dit werk heeft…

…inhoud. Als we deze wat later mogen delen met een buslading (letterlijk) kunstliefhebbers (minder letterlijk) houden we het voor bekeken.

Het leven zoals het is…strandtoegang 6.

We laten Bredene achter ons en volgen opnieuw het knooppuntenspoor naar punt 6.  Daar verlaten we opnieuw het knooppuntentraject en kiezen opnieuw richting strand. De tunnel die het zeepreventorium verbindt met het strand is prachtig beschildert. Knap werk van Brigada Ramona Parra (CL)

Ik hoop met dit filmpje een indruk te geven van dit werk.

Het ontbreken van hoge appartementsgebouwen maakt van De Haan één van de mooiste badsteden aan onze kust.

“le vent souffle où il veut”, nu veel vent of wind is er vandaag niet. En zeggen dat we de 2 eerste beaufort03-tochten met krachtige wind af te rekenen hadden. Mooi werk van Daniël Buren (FR).

Kaboutermutsen volgens Veerle.

Kabouter-auto. Vitamientje voor de liefhebbers van Suske en Wiske.

We zoeken weer de kustfietsroute op, deze loopt gelijk met knooppuntennetwerk . We fietsen voorbij het knooppunt 9 en richten de steven naar punt 31. Voor “Une chambre à la mer” van Mathilde Rosier (FR) dient er opnieuw afgeweken worden.  We fietsen langs de achterkant van de strandcabines naar Chalet Westhinder. Daar wat verdoken op een strandduin bemerken we het houten kunstwerk. Het meest interessant gedeelte “de chambre” is afgesloten.

Het wordt dus spleetgluren.

Door mijn lens door de spleet te murwen kan ik deze foto maken. Een magere vangst in tegenstelling met de afbeelding.

Meer stelling dan kapel. De witte hoeve op de baan naar Blankenberge.

Vaart van Blankenberge.

De jachthaven van Blankenberge. Hier wijken we weer even af.

“Untitled (red man)”  een sculptuur van Thomas Houseago (UK).

Rondom de jachthaven staan er verschillende kunstwerken, ik heb er een collage van gemaakt.

De “Paravang” waar men uit de wind ofwel kan genieten van het zicht op de jachthaven of de mini-golfspelers volgen aan de andere kant.

Een overblijfsel van beaufort02 de editie die in 2006 plaats vond. “Baby’s” van David Cerny (CZ).

We wurmen ons verder door de massa toeristen, met de fietsen is het een haast onbegonnen taak. In het kader van deze beaufort-reeks had een collage van tattoo’s tot de mogelijkheden behoort. Toch het fotograferen ervan wordt door mijn levensverzekering niet toegelaten. Dus moet ik jullie de kettingen en andere prikkeldraad op boomdikke armen besparen, waarvoor geen dank.

Onze moeite wordt beloond met deze “Icarus” van Lothar Hempel (DE). Onze mond valt niet direct open van verbazing.

Inmiddels zijn knooppunten 31 en 32 door ons al voorbij gefietst.  Aan knooppunt 33 kiezen we resoluut al de vakantiedrukte achter ons te laten en verkiezen naar knooppunt 27 te fietsen.

De haveninstallaties van Zeebrugge. Mogelijk een startpunt voor onze volgende beaufort-rit.

Onze-Lieve-Vrouw-Bezoekingskerk van Lissewege. De maïs is al flink opgeschoten. Na knooppunt 27 gaat het naar 28 en vervolgens punt 29.

3 prachtige boerenpaarden in bij het oversteken van de Brugse steenweg in Uitkerke.

Een schuurtje, het is hier zeer rustig.

Even voor knooppunt 30 dit bruggetje wat verscholen in het gras. Het leidt ons naar…

…nee niet naar “une chambre à la mer” maar naar de vogelkijkhut “de grutto”

Prachtig zicht op de uitkerkse polders.

Fauna…

…en flora.

De beruchte tand des tijds.

De Blankenbergse vaart. Knooppunt 10 en 15 volgen elkaar snel op.

’t is uit te houden.

Bijna half zes, schaftijd dus.

Sint-Bartholomeuskerk in Nieuwmunster. Inmiddels zijn we op weg naar punt 20

Op het land zijn de graangewassen rijp…

Christo was here!!!

Rondom Houtave (juist voorbij knooppunt 20) hebben ze iets met heksen en vogelverschrikkers.

Houtave een dorpje verloren tussen de poldervelden.

Prachtig uithangbord.

De dorpskern van Houtave  is zeer pittoresk.

Met een ruim aanbod van cafeetjes, restaurants en ander estaminetten. Op zo’n bloedhete dag als vandaag kunnen we dit zeer appreciëren.

Zijn er oogstfeesten op komst. Wij peddelen verder naar knooppunt 22.

In haast alle velden wordt er graan geoogst.

Een bezigheid voor gans de familie.

Potloden, ter hoogte van knooppunt 22 op naar 13 nu.

Sint-Blasiuskerk in Vlissegem duikt op achter de bomen.

Klemskerke-centrum, tussen knooppunt 13 en 12.

Padje langs kerkhof en Sint Clemenskerk.

Ingangspoort met bijbehorende toegangsdreef naar Sint-Clemenskerk.

Jonge Konik-veulens.

Strobalen voorbij knooppunt 12.

en hoe ze gemaakt worden. Nee geen buitenaardse wezens.

Bijna ter hoogte van knooppunt 26 deze villa op retour.

Na knooppunt 26 is het enkele flinke trappen en we zijn aan de spuikom van Oostende. Zicht op watertoren (potlood) van Bredene.

Inmiddels al 20u voorbij, dat geeft dit beeld van de ondergaande zon op de spuikom.

Tussen de watertoren en de …

…Sint-Antoniuskerk staat ons A-ken trouw op ons te wachten.  78km op de fietscomputerteller het kan tellen. Ik begin van het procedé, de kust volgen aan de hand van de beaufort-kunstwerken en terugkeren langs de polders, te houden. Het is een leuke mix ik heb al zin in de volgende etappe.

Op verplaatsing de Kanaalroute (tussen Vilvoorde en Zemst)

zondag 26 juli 2009


Hoogzomer en dit weekend vrij.  Zaterdag hebben we wat in de tuin gewerkt maar zondag wordt een fietsdag.  Mede om de files ’s avonds te vermijden besluiten we om nog eens naar Vlaams brabant af te zakken. Na ons licht bij “Tour de Frans” en “Dj!no” te hebben opgestoken kiezen we om de kanaalroute te fietsen.  Diezelfde files zijn ook de reden dat we om 11u Grimbergen binnenrijden en een parkeerplaats zoeken. Enerzijds is 11u vrij vroeg en is de kans groot dat we voor de terugtocht van de toeristen klaar zijn. Anderzijds is, terugkeren naar Erembodegem, via binnenbanen goed mogelijk vanuit Grimbergen.

In Grimbergen heerst er, door de markt die er zondagmorgen plaats heeft, een gezellige drukte.

Het mooie centrum kan ons onmiddellijk bekoren.

Moeder met kind. Zou vader in de lucht hangen?

We worstelen ons tussen de kramen en kooplustigen en verlaten langs de abdijmuren het dorpscentrum.

Aangespoord door de majestueuze toegangspoort nemen we toch een kijkje op de binnenkoer van deze bekende Norbertijnenabdij.

We volgen de Maalbeek die ons naar de Liermolen brengt.

Meteen zijn we ook in het Mot. Dit museum voor oudere technieken vindt onder meer in deze molengebouwen  zijn stek. Ook is er een leuk terrasje waar er iets kan genuttigd worden. Spijtig we zijn nog maar pas gestart en het is wat snel om de riem er al af te leggen.

Wat verder, 10 minuten fietsen misschien, komen we weer een watermolen tegen. Ook hier heeft het mot zich genesteld. Ook hier een terrasje, waaraan we opnieuw weerstaan. Ze gaan dat toch niet teveel meer moeten doen of we steken onze benen onder tafel. Boven zou nog eens een zicht zijn.

Er zouden in deze streek meerdere kastelen zijn, deze poort lijkt het te bevestigen.  Maar het bijbehorend kasteel heb ik tot nu toe nog niet kunnen vinden.

Een ietse pietsje later hebben we de ruggegraat van deze tocht bereikt. Juist voorbij de “Verbrande Brug” draaien we het jaagpad op dat over de oever van Willebroekse vaart loopt.

Hier en daar dient de oever al eens ondersteunt.

Voorbij Humbeek wordt er van oever gewisseld en bij het naderen van Kapelle-op-den-Bos krijgt dit kanaal Brussel-Ruppel grootse allures. Met die grote propellers lijkt het klaar om op te stijgen.

Deze visser blijft met beide voeten op grond. Het is toch geen polsstokspringer zeker?

We bereiken Kapelle-op-den-bos niet, even voordien verlaten we het kanaal en zoeken de velden op.

In de Hombeekseweg maken we kennis met deze vreemde vogel die er blijkbaar dagelijks langs komt.

Deze kunstige wat bizarre pop maakt in “Hoeve Ten Bossche” reclame voor het hoeve-ijs dat ter plaatse te koop is. Wij laten ons verleiden en likken al snel aan een lekker “corneeke” roomijs.

Leuk stel.

Is ’t jullie ook al opgevallen dat de runderen voorzien worden van labels aan hun oren? Dit al van jongsaf aan.

Op de hoek van de Larestraat met … juist ja de Kapellestraat. Daar hebt ge ook geen GPS voor nodig.

Werkelijk verbazend zoveel groen, zo landelijk en dit zo dicht bij onze hoofdstad.

Op de hoek van de Singelweg met de…Singelweg, geef terug die GPS!!!

Zo zien er de hagen uit in de Kluisweg.

In Eppegem zijn we, ondanks onze Garmin, even het spoor bijster. Daardoor passeren we dit mooie dorpskerkje.

Garmin, leidt ons terug naar de route die ons langs de Zenne voert. Ik als geboren Hallenaar herken ze onmiddellijk. Inderdaad bij warm weer trotseerden we in Halle hetzelfde geurtje.

Voor we het centrum van Vilvoorde bereiken, doorkruisen we wat troostelozere wijken zoals de “far-west”.  Het centrum heeft dan weer iets, de Troostbasiliek en klooster.

Refereren deze machine-onderdelen naar het industriële verleden van Vilvoorde.

Christo was here!!!

Stadhuis, Christo was not here.

Onze-Lieve-Vrouw van Goede hoop. Ook van Christo gespaard gebleven.

We verlaten Vilvoorde-city langs of liever over de “verbrande brug”. Inderdaad geen Chr….

Wie reed er al niet eens over deze mastodont?

Wie roeide er al eens onder?

Een orgelpunt in deze tocht is de passage door het park “de drie fonteinen” Aan de vijver stoppen we even om iets te bikken.

Prachtige ietwat stijve tuin, zoals een oranjerie betaamt.

Al wat minder deftig, maar toch nog wat reserves.

Nog even door het Tangebeekbos.

Het venijn zit in de staart, juist voor het einde wordt er ons nog een kuitenbijter voorgeschoteld. Deze brengt ons op een hogergelegen plateau. Met mooie vergezichten als beloning.

De Chinese toren.

De VRT-Toren

En een prachtig kijk vanuit de velden op de mooie abdijkerk.

Nu gaat het razendsnel naar beneden, alleen dit kapelletje dat iets bourgeois heeft, kan ons afremmen.

Terug “from where we started” stappen we af en volgen het voorbeeld van Frans , we genieten van een koele Grimbergen. Mooie afwisselende tocht achter de rug.  De teller staat op zo’n 42.6 km, op één fikse klim na vrijwel vlak en dus haast door iedereen te fietsen. De combinatie van het landelijke met het voorstedelijke schept een leuke cocktail die een stevige 8/10 van ons krijgt.

Enkele interessante links:

Tour de Frans

Dj!no

Vlaanderen-Fietsland

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: