Op verplaatsing de Gulden Eiroute (rondom Kruishoutem)

Dinsdag 21 juli 2009 (nationale feestdag)

Al een paar weken liggen we stil, druk op het werk en de laatste week hadden we een logé. Jack de franse buldog van ons Charlie en haar vriend Kevin verbleef zo’n 10 dagen bij ons.  Vandaag zijn we allebei vrij. De kust lonkt, maar het gezond verstand doet ons uitkijken naar een tocht wat dichterbij.  Via Dj!no en deleukefietser vinden we de gulden Eiroute. Deze ontplooit zich voorbij Deinze rondom Kruishoutem.

Wat voor 12u rijden we onder een openbrekende hemel het marktplein van Kruishoutem op. In de schaduw van de Sint-Eligiuskerk laden we onze fietsen af.

Al snel ligt de dorpskom achter ons en bevinden we ons in de velden. Daar delen we het pad met nog anderen…

Wat verder staan deze jonge bende grasvreters.

Aan de overkant, wat verzonken achter de groene velden, lonkt het dorpje Wannegem.

Door een licht glooiend landschap fietsen we naar Nokere.

Eventjes duiken we een veldweggeltje in om de mooie Sint Ursmaruskerk te kieken. Ietwat vreemde naam voor een heilige. Tja met zo’n naam is het beter wat deemoedig te zijn.

Eerder wat over- dan deemoedig vervolgen we onze tocht naar Nokere-dorp. Prachtig centrum, met zijn witte huizen doet het wat aan Thorn denken.

Deze tocht boeit ons met…

…achter groen verscholen landhuisjes,

prachtige landschappen.

keuterboerderijtjes,

ietwat belegen schuurtjes.

devote kapelletjes, heeft dit exemplaar ezelsoren?

Dan verrast ie ons met een statig, alles behalve deemoedig, kasteel.

Met park, vijver kortom met alles erop en eraan. Kasteel Casier.

Prachtige omgeving.

Ook wat verder is het aantrekkelijk.

We genieten met volle teugen.

Inmiddels hebben we Nokere verlaten.

Een sober kapelletje.

Dichtbevolkt, rommelig duivenhok. Lijkt me niet zo leuk voor deze gevleugelde koeriers.

Terwijl het flink omhoog gaat richting terug naar Kruishoutem merken we deze koe die zich koestert in de schaduw van deze stevige boom.

Dit vreemd bord doet ons even stoppen. Is dit een exclusief schoenmerk? Wie zal het zeggen?

Onze tocht flirt nu met de E17. Dit dafje, ondanks de hoge ouderdom, nog in goede staat.

Deze hangar kan  daarentegen een flinke opknapbeurt gebruiken.

Een eierworp verder in de spondenmakersstraat staat wat verdoken onder het bladerdek dit sober kunstwerk.

Wat minder kunstig, zonder grote K laat ons zeggen. Toch leuk.

We naderen de buitenwijken van Kruishoutem en weer klimt het stevig. Tijdens deze inspanning fietsen we voorbij het Hof van Cleve. Gastronomie met grote G. Gelukkig voor onze portefeuille(met kleine p) is de Nationale feestdag aanleiding voor een sluitingsdag.

Niet dit kapelletje , maar wel de zitbank erbij doet ons in de remmen knijpen. Ons maag laat zich al een tijdje horen en we besluiten hier een gastronomische stop (met piepkleine g) in te lassen.

Tijdens het verorberen van onze koeken valt mijn oog plots op deze constructie. Een uitkijktoren die dient uiteraard beklommen.

Eens boven hebben we een mooi uitzicht. Spijtig zijn er niet zo direct herkenbare punten aan den einder.

Dan maar het maïsveld van bovenaf gekiekt.

Als we dan toch bezig zijn….

We verwijderen ons nu van de E17 om over…

…Marolle…

…met wat vreemde runderen (Galloway’s)

Nog kalf en al vrij frank.

Langs en door de Lozerse bossen…

Mooie kerk “Onze-Lieve-Vrouw  van Bijstand” in Lozer.

Het kasteel Della Faille heeft zich achter de bomen teruggetrokken. Dus neem ik maar deze grote houtschuur op de korrel.

Nu komt het dorpje Huise in ’t vizier.

Huise is een lieflijk dorpje met een mooie dorpskern, maar…

…moet het toch afleggen tegen Mullem met zijn schitterende gele huizen.

Verdient een bloempje.

Sint-Hilariuskerk, uitzonderlijk niet in het geel.

Ineens gaat het snel, er verschijnen dreigende wolken.

We steken een tandje bij en spoeden ons naar Wannegem-Lede.

Kieken snel de Sint-Machutuskerk (weer zo’n vreemde naam mijn spellingchecker bijt er zijn tanden op stuk) in Wannegem.

De Schietsjampettermolen (spellingchecker nog niet bekomen en nu weer deze naam) onder een dreigende lucht.

Inmiddels is het al flink beginnen druppelen. We zijn nog slechts op een flinke eierworp van Kruishoutem. Even een laatste hoeve vastleggen en op “een ik en een gij” zijn we terug aan ons A-ken. Al eindigt deze fietstocht wat in mineur ze bezorgde ons toch veel fietsplezier.  Enkele keren waren we echt verrast. De bewegwijzering is volledig en bij droog weer(minder in de winter of bij dagenlang regenen) makkelijk te fietsen. De hellingen zijn een paar keer stevig maar door de gemiddelde fietser toch te overwinnen. Nog eens een 9/10 de Vlaamse Ardennen mogen zich toch bij de mooiste streken om te fietsen van ons landje rekenen.

Enkele interessante links:

De leuke fietser

Dj!no

Van Westende tot Oostende (Beaufort03 deel 2)

Woensdag 1 juli 2009 (begin groot schoolverlof).

Juist een week na onze eerste kennismaking met beaufort03-outside keren we terug om een volgend traject te verkennen. We nemen de draad op in Westende stad.

We worden al meteen op wat moderne kunst getrakteerd.

We stomen onmiddelijk door naar Westende-bad(knooppunt 81), alwaar het hoogseizoen zich op gang trekt.

Alles staat klaar om jong en oud op hun wenken te bedienen

We fietsen verder langs de dijk (richting knooppunt 80) en voorbij de rotonde…

…trekt Veerle deze foto. Ikzelf maak…

deze opname.

untiteld #143 van Aeneas Wilder (UK)

2 Vliegen in één klap, vanuit “de houten tempel” een kijk op de krokodil het volgende kunstobject in de outside reeks. Maar het is een tegenvaller.

We speuren de nabije omgeving van de watertoren af…

maar vinden geen aanwijzing, geen pijl gewoonweg niets.
s’ Avonds wordt het bovenste deel van de Krokodil kleurig verlicht. Voilà meer moet dat niet zijn!!!!  Salacia van de Nederlandse lichtkunstenares Tamar Frank

Op weg naar Middelkerke kruisen we een restant van vorig beaufort-gebeuren. Caterpillar 5bis van  Wim Delvoye .

In Middelkerke zijn er direct geen beaufort03-outside kunstwerken te bespeuren.  Daarentegen is de dijk langs de appartementen opgefrist met beelden uit Belgische stripwereld. Middelkerke noemt zichzelf het Belgisch stripdorp.

Wij fietsen verder, tegen de wind in, naar Oostende.(knooppunt 52)

In Raversijde komen we voor bij het openluchtmuseum Atlantikwall.

In Oostende is het even zoeken maar juist voorbij de Wellington hippodroom stuiten we op dit werk: Das Meer bei Ebbe geträumt van Harald Klingelhöller (DE)

Zijaanzicht.

Achterkant.

We keren terug naar de kust en bewonderen de drie gapers en de naastliggende gallerijen.

Vandaar is het dan weer landinwaarts naar het Leopoldspark (nogal populair hier die Leopold) Ziehier de Allegorische koppen van Leo Copers . We zwerven verder…

…voorbij deze leuke parkanimatie.

Daar ligt het Stone Path van Xu Bing (CN)

Het pad bestaat uit 76 stenen met tekst van een gedicht Su Shi (uit de 11de eeuw, wat al kan tellen)

Spreekt niet alleen de liefhebber van hedendaagse kunst aan…

Oostende is een vrij grote stad waar een paar grote lanen doorlopen. Waarschijnlijk daardoor en de eerste vakantiedrukte doen ons even het knooppuntenspoor verliezen.  We dwalen wat rond het Maria Hendrikapark.(knooppunt 1)

Algauw zitten we weer op het goede (fiets)pad, hier kruisen we het Vlotdok.(knooppunt 3)

De baan naast het visserijdok leidt ons naar de kust met bijbehorende vuurtoren.(richting knooppunt 6)

De droogdokken zijn leeg

We zijn op zoek naar het Fort Napoleon.  Door werken lijkt dit prachtig gerestaureerd complex niet bereikbaar. Maar eventjes langs het strand en

dan even door de duinen en daar zijn we.

De tentoonstelling, blijkt na 18 u niet meer toegankelijk. tja dat ze hier aan de kust veel geloof hechten aan het zandmannetje is te begrijpen.

Volgens een serveerster missen we niet veel, op zeven tv’s een filmpke van de zee. Volgens de brochure neemt het kijken binnenskamers naar de zee een andere dimensie aan. Zo zie je maar, les gouts et les couleurs. We zijn een dik uur te laat voor “Il fait dimanche sur la mer” is een kunstwerk van Lili Dujourie (BE)

Nu van smaken gesproken, we laten het niet te veel aan ons hart komen . We besluiten op het terras, ingebed op een duinenrug met een mooi uitzicht, een lekkere maar snelle hap te eten.

Tijdens het smullen krijgen we het bezoek van Arthur die ondanks een lamme poot toch flink zijn plan trekt. Hij is er een vertrouwde gast.

Bij het verlaten staan we nog even stil bij dit mooi gedicht.

We keren op ons stappen terug(knooppunt 1) en doorkruisen deze keer het prachtige Maria Hendrikapark. 5naar knooppunt 2)

Stilaan zakt de zon en schenkt ons warmere kleuren.

Het kerkje van Stene-dorp oogt lieflijk badend in diezelfde late zon. (We zijn door wegenwerken even het knooppuntenspoor bijster maar na een tijdje richten we ons op knooppunt 53)

Al snel fietsen we door de schorren in het achterland van Oostende.

Het is er al peis en vree.

Op dit late uur worden de paarden naar de stal gedreven, zandmannetje weet je nog…(Over knooppunt 20 gaat het naar punt 53)

Even voor Leffinge draaien we de vaartdijk op en fietsen langs het kanaal Passendale Nieuwpoort.(naar knooppunt 13).

Leffinge.

We blijven de vaartdijk volgen, rechttoe rechtaan.

De mist palmt langzaam maar zeker de polders in.

Slijpe, nog een polderdorpje.


Een overblijfsel van een vorige beaufort?

Na dit opmerkelijk verschijnsel midden in de velden zijn we zo terug in Westende-bad. Inmiddels is het al bijna 22u. We verliezen niet veel tijd, de fietsen staan op een wip op het dak van ons A-ken en in een wip zitten we weer op de E-40. Dit deel van beaufort03 bevatte enkele teleurstellingen. Ofwel waren we te vroeg watertoren in Westende ofwel te laat fort Napoleon.  Maar toch vind ik het nog steeds een aanrader om per fiets beaufort03-outside te bezoeken. We doen zeker voort tot binnenkort.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: